همه چیز درباره ی آناتومی عصب هایپوگلوسال Hypoglossal Nerve
خلاصه مقاله
عصب هیپوگلوسال زوج ۱۲ مغزی است که به عضلات زبان عصب میدهد
#با_مقاله_درس_بخوانیم
#Hypoglossal_Canal
تنوع های جمجه انسان از قرن ها قبل موضوع مورد علاقه آناتومیست ها بوده است. تعدادی از تنوع ها ناشی از بیماری های زمینه ای یا عوامل خارجی هستند، اما بیشتر آنها ناشی از فرآیند توسعه طبیعی بوده و توسط ژنتیک تعیین می‌شوند.
در این مطالعه، ۴۸ نمونه جمجه خشک با منشا جنوب هند مورد بررسی قرار گرفت. دوتایی یا سه تایی بودن کانال های هیپوگلوسال و همچنین وجود هرگونه تیغه استخوانی در آن ها با کمک میکروسکوپ مشاهده شد.
کانال هیپوگلوسال در ۳۵ (۷۲.۹٪) جمجه تک، در ۱۱ عدد (۲۲.۹٪) جفت و در ۲ عدد (۴.۲٪) به صورت سه تایی مشاهده شد. آمریکای جنوبی با ۲۷.۴٪ بیشترین شیوع و فلسطین با ۸.۳٪ کمترین شیوع کانال هیپوگلوسال دوتایی را دارد.
کانال Hypoglossal یا anterior condylar بلافاصله در جلوی occipital condyle موجود در قاعده جمجه قرار گرفته است.
ساختار های عبوری از کانال هیپوگلوسال شامل عصب هیپوگلوسال (عصب ۱۲ کرانیال)، شاخه ای از شریان حلقی صعودی که dura mater (سخت شامه) را تغذیه میکند، و یک ورید emissary که ورید های قرار گرفته روی کلیووس را به برجستگی فوقانیِ ورید جوگولار داخلی متصل میکند.
عصب هیپوگلوسال با ریشه های چندگانه از شیار قدامی-کناریِ بصل النخاع خارج شده و در خلف- کنار شریان vertebral به صورت دو دسته حرکت میکند. این دو دسته سخت شامه را در دو محل متفاوت، در مقابل کانال هیپوگلوسال، سوراخ می‌کنند.
پس از گذشتن از درون کانال هیپوگلوسال، دو دسته با هم‌ادغام شده و به صورت یک دسته عصبی ظاهر می‌شوند. عدم ادغام این دو دسته منجر به تشکیل کانال هیپوگلوسال دوتایی میشود.
عصب هیپوگلوسال عصب رسانی به تمامی ماهیچه های زبان به جز palatoglossus را بر عهده دارد.
در بعضی از موارد ممکن است عصب هیپوگلوسال در طی فرآیند استخوان سازی درون استخوان اکسیپیتال گیر کند.
مشاهده تیغه ی استخوانی کامل یا ناقص ( به شکل خارِ استخوانیِ ریز) درون کانال هیپوگلوسال غیر معمول نیست.
در موارد نادر کانال هیپوگلوسال به ۳ یا ۴ بخش تقسیم میشود. اساس آناتومیک این تقسیم این است که عصب هیپوگلوسال ابتدا تنهایی حرکت کرده و سپس نزدیک به محل خروجش از کانال هیپوگلوسال، ادغام میشود. این سوراخ خروج تقریبا همیشه یک عدد هست.اگرچه در مواردی نادر کانال هیپوگلوسال توسط خاری کوچک پارتیشن بندی میشود.
گزارش شده که کانال هیپوگلوسال دوتایی در جمعیت انسانی ممکن است منجر به درجات خفیفی از تغییرات در حرکات زبان شود.
مورفولوژی کانال هیپوگلوسال برای جراحان نورو سرجن مفید است زیرا جراحی عصبی میکرو این روز ها محبوب شده است.
گردآورنده: دنیا حسینی
ادیتور: دکتر فرزان فهیم
مقالات مرتبط
تومور های هیپوفیزی عملکردی
آدنوما‌های هیپوفیزی توده‌های رشدیافته‌ای از سلول‌های مونوکلونال با علائم تولید بیش از حد هورمونی، با یا بدون پرزانتاسیون عصبی هستند. پرولاکتینوما‌ها، آدنوما‌های غیرعملکردی هیپوفیز، آدنوما‌های تولید‌کننده‌ی هورمون رشد، آدنوما‌های تولید‌کننده‌ی هورمون آدرنوکورتیکوتروپین، آدنوما‌های مولد هورمون تحریک‌کننده‌ی تیرویید، آدنوما‌های تولید‌کننده‌ی گنادوتروپین و اینسیدنتالوما‌ها نمونه‌هایی از تومورهای هیپوفیزی‌اند. آدنوما‌های هیپوفیزی براساس سایز به دسته‌ی میکروآدنوم با سایز کمتر از یک میلی‌متر و ماکرو آدنوم تقسیم می‌شوند.تومورهای منشا رده سلولی Pit-1 , مسوول تولید بیش از حد هورمون ادرنوکورتیکوتروپین اند. تومور های منشا رده سلولی TPIT ,با رشد خوشخیم و تولید بیش از حد هورمون رشد, پرولاکتین وTSH همراه اند. عملکرد بیش از حد گنادوتروپین ممکن است با علائم اثر توده‌ای، هیپوفیز یا حتی بدون علامت ظاهر شود. تشخیص بر اساس علائم بالینی است. اگر نشانه‌ای از ترشح بیش از حد هورمون هیپوفیز وجود داشته باشد، آدنوم باید خارج شود.پانل هورمونی :پرولاکتین سرم، فاکتور رشد شبه انسولین 1 ، تست عملکرد تیروئید، همورمون لوتئینیزه‌کننده، هورمون تحریک فولیکولی، ارزیابی کورتیزول با آزمایش کورتیزول ۲۴ ساعته ادرار ، کورتیزول بزاق اواخر شب و سرکوب دگزامتازون است. اگر پرولاکتین سرم بیش از ۲۵۰ میکروگرم در لیتر باشد، احتمالات : پرولاکتینوما، کم کاری تیروئید، اثرات فشاری آدنوم کم‌عملکرد، بارداری و نارسایی کلیوی باید در نظر گرفته شود.همه بیماران با یا بدون علائم بینایی، یا با درگیری عصب بینایی در تصویربرداری باید تحت ارزیابی کامل میدان بینایی قرار گیرند. درگیری عصب جمجمه و علائم عصبی، شک به توده جمجمه را ایجاد میکند و MRI با یا بدون کنتراست گادولینیوم اجباری است. در صورت منع مصرف MRI یا CT برش نازک از مغز انجام می گردد. درمان جراحی ترانس اسفنوئیدال برای کاهش حجم توده ، رادیوتراپی و دارودرمانیبیشتر پرولاکتینوم‌ها با کابرگولین و بروموکریپتین (بیماران باردار) است. جراحی در آدنوم‌های تولید بیش از حد آدرنوکورتیکوتروپین مؤثر، اما در موارد غیر قابل تحمل، کتوکونازول، متیراپون و میفپریستون کاهش دهنده علائم هستند. اکترئوتید و لانروتید برای مهار هورمون‌های رشد استفاده و در آکرومگالی، پگوویزومانت مفید است.
داروی تترابنازین Tetrabenazine
تترابنازین داروی موثر در درمان سایکوز است که همچنین در درمان هانتینگتون نیز بکار میرود اطلاعات این دارو شامل